یادداشت سردبیر دنیای سلامت و دارو/
فارمکس و روز نخست؛ پیچِ مهمِ رخدادها را دریابیم!
خدایار قاقانی:
چراغ نخستین روز نمایشگاه فارمکس روشن شد؛ آدمها و نخبهها و مدیران تا دانشجوها میآیند و میروند. نگاه ناظر هم هست. یعنی رسانهها هم هستند.
هرکسی یافته خود را میجوید و طبیعیست که هر چه پیش بیاییم، شناختها تکمیلتر خواهد شد!
اما یک سمت همه این ماجرا و آن چیزی که ما به عنوان رسانه در پیاش هستیم؛ یعنی حقیقت و روشنی – یک تاریکی هم روبروی آن هست. درست مثل آمارسازیها و کمیت! مگر مهم است؟ تا حالا فکر کردید که آیا از آخرین آماری که مدیران به شما دادهاند(حتی در حوزه تخصصیتان) کدام در ذهنتان ماندگار شده است؟! قطعا هیچکدام! اما نتیجه و خروجی هر اتفاق در ذهنها باقی میماند و در رسانه هم ثبت میشود.
نگاه کنید به سالهای اخیر، اگر مدیری بخواهد نمایشی از توانمندیهایش داشته باشد؛ کلی عدد و ارقام صد من یه غاز، جلویت میریزد و بعد که خروجیاش را که نگاه میکنی! اندازه باد یک بادکنک است که با یک سوزن…
برگردیم به فارمکس، نمایشگاهی که اکنون فصل مهم دارویی کشور را رقم میزند. اگر الان بگوییم که وای چه جمعیت وحشتناکی و با این حدود تعداد به نمایشگاه آمدهاند و این تعداد چنان کردهاند و آن تعداد چنان؛ احتمالا رسانه محبوب روابط عمومی یا برگزارکنندگان نامیده میشویم و آن سوی دیگر هم که با رسانه همیشه مخالفت کرده؛ جیب ما را پر پول میبیند و اگر عکس این را بگوییم، متهم به کج رفتاری و ناسازگاری!
اما آیا این آمار اهمیت دارد؟! اصلا! جریان فعلی نمایشگاه فارمکس فراتر از آمارهاست. که چه کسی حرف زد و سخنرانی کرد و آمد و یا چه مقدار بازآموزی و دانشجو و مخاطب آمدند! فضای موجود در فارمکس به ویژه بعد از پشت سرگذاشتن دو جنگ اخیر، نشان میدهد که نبض جامعه دارویی تا چقدر در اینجا در جریان است؛ پیدا کردن یک ماده موثره و اینکه کدام شرکت توانایی تولید مواد باکیفیتتر و واردات آسانتری دارد و کجا میتوان چرخ گیرکرده در این دستانداز روزگار تلخ این وطن را به حرکت انداخت و گرهای از گرههای جامعه باز کرد.
اهمیت نمایشگاه دقیقا در همین پیچهای مهم است؛ وگرنه همه در یک مسیر قدم میزنیم و شتاب گرفتهایم. اگر در این پیچها چپ نکنیم، راه سالم را گم نکنیم و نکوشیم با خزعبلات و «تعداد خبر» خودمان را در چشم فرو کنیم، و حقیقت و کیفیت را از بین نبریم؛ اهمیتها، بودنها و نبودنها، و از همه مهمتر طعم حضور و ایجادها، خودش خروجی ما را نمایان میکند و نیازی به آمارسازی نیست. یادمان باشد؛ حواسمان را باد نبرد!
انتهای پیام
